توسل به پیامبر(ص) بعد از رحلت ان حضرت

سؤال: آیا توسل به قبور مطهر ائمه اطهار (ع) و یا انبیاء الهی بعدازاین که ان ها کاملاً از این دنیا رفته‌اند مصداق شرک به خدا و همان آیین بت‌پرستی سابق نیست؟ آیا این کار حرمت ندارد؟

پاسخ: می‌توان گفت سؤالی که مطرح‌شده است درواقع همان اعتقاد وهابیان است که هرگونه توسل و توکل به قبور مطهر ائمه و انبیاء الهی را نوعی شرک می‌دانند درحالی‌که این سخن از پایه بی‌اساس باطل است زیرا

اولاً: مرگ و حیات ملاک توحید و شرک نمی‌تواند باشد.

دوما: مشابهات ظاهری بین توسلات مشرکین و مسلمین موجب سرایت حکم شرک به آن عمل مسلمین نمی‌شود؛ زیرا این دو حقیقتاً و مصداقاَ باهم تفاوت دارند

سوما: نه‌تنها شرک نیست بلکه می‌توان گفت عین صواب و عمل به قران مجید هست

آنجایی که می‌فرماید: «یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّـهَ وَابْتَغُوا إِلَیهِ الْوَسِیلَةَ وَجَاهِدُوا فِی سَبِیلِهِ لَعَلَّکمْ تُفْلِحُونَ»[1]

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از خدا پروا کنید؛ و به او [توسل و] تقرب جویید؛ و در راهش جهاد کنید، باشد که رستگار شوید.

برمستشکل است که در ضمیر درونی خویش مراجعه کرده و از او بخواهد بیان کند مراد از وسیله در آیه فوق چیست؟ فتامل

و یا درجایی که می‌فرماید: «وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا لِیطَاعَ بِإِذْنِ اللَّـهِ  وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُوا أَنفُسَهُمْ جَاءُوک فَاسْتَغْفَرُوا اللَّـهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّـهَ تَوَّابًا رَّحِیمًا»[2]

و ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر آنکه به توفیق الهی از اواطاعت کنند؛ و اگر آنان وقتی به خود ستم کرده بودند، پیش تو می‌آمدند و از خدا آمرزش می‌خواستند و پیامبر [نیز] برای آنان طلب آمرزش می‌کرد، قطعاً خدا را توبه پذیر مهربان می‌یافتند.

از طرفی پیامبر (ص) به صحابه اطراف خود تعلیم فرمود که موقع گفتاری چگونه به او متوسل شوند. به‌عنوان‌مثال شخص نابینایی خدمت حضرت رسید و از ایشان خواست راهی برای روشنایی دیدگانش به او نشان دهد. حضرت فرمودند: این دعا را بخوان تا بینا شوی: «خداوندا من متوسل می‌شوم در درگاهت به پیامبرت محمد (ص)»

مضافاً به اینکه بخاری در کتاب خویش آورده که «ان عمر بن الخطاب کان اِذا قحطوا استسقی بالعباس بن عبدالمطلب فقال: اللهم اِنا کنا نتوسل اِلیک بنبینا (ص) فتسقینا و اِنا نتوسل اِلیک بعمّ نبینا فاسقنا»[3] «عمربن خطاب به عباس عموی پیامبر توسل جست و از خداوند طلب باران کرد و گفت خدایا ما در این گرفتاری‌ها اینک به عموی پیامبرت متوسل شده‌ایم».

رابعاً: به اعتراف همه مسلمانان، پیامبران زنده‌اند و شاهد و ناظر اعمال ما هستند و سخن مارا می‌شنوند و توسل به ایشان در حال ممات همچون در حال حیات ایشان است و دارای تفاوتی نمی‌باشد.

خامسا: فصل الخطاب همه ما در مورد زیارت قبورائمه اطهار این آیه قران است «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّـهِ أَمْوَاتًا  بَلْ أَحْیاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ یرْزَقُونَ»[4]

هرگز کسانی را که درراه خدا کشته‌شده‌اند، مرده مپندار، بلکه زنده‌اند که نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند

ویک سوال باقیست وان اینکه آیا مقام شهید بالاتر است یا پیامبر خاتم وائمه معصومین که جامع عصمت وشهادت هستند؟

سادساً: پیامبر هر بارخود بزیارت اهل قبور میرفتندوبه انه چنین خطاب می‌کردند: «السّلام علیکم من دیار قوم مؤمنین و إنا إن شاء اللَّه بکم لاحقون»[5]

سلام و درود بر شما که ساکنان خانه‌هائی هستید که گروه مؤمنان در آنند و ما نیز بخواست خداوند از پی شما آمده و بشما خواهیم پیوست.

درحالی‌که ساکنین آرمیده در قبرها افرادی بودند که هیچ کدام از انها توانی پاسخ دادن ظاهری را نداشته‌اند.

راستی چرا پیامبر به آن‌ها سلام می‌داد وانها را با ضمیر حاضر مورد خطاب قرار می‌داد. فتامل


[1] - مائده-35

[2] -نساء-64

[3] -صحیح بخاری- حدیث 1010

[4] - بقره-169

[5] - صحیح مسلم، ج 3، باب ما یقال عند الدخول القبور، ص 63.

/ 0 نظر / 64 بازدید