دعا برای آمرزش گناهان

محفوظ بن عبید اللَّه از پیر مردى از اهل حضرموت از محمّد ابن حنفیّه- علیه الرحمة- روایت کند که گفت: همین طور که امیر المؤمنین علىّ بن ابى طالب (ع) به دور خانه کعبه طواف مى‏کرد به مردى برخورد که چنگ به پرده کعبه آویخته و مى‏گفت: «اى آنکه هیچ صوتى تو را از صوت دیگر باز ندارد، اى آنکه حاجتمندانت تو را به اشتباه نیندازند (و حاجت آنان بر تو اشتباه نشود)، اى آنکه اصرار نیازمندان در سؤال تو را ملول نسازد، خنکى عفو و شیرینى رحمت خود را به من بچشان». امیر المؤمنین (ع) به او فرمود: این دعاى توست؟ پاسخ داد: مگر شنیدى؟ فرمود: آرى، گفت: در پایان هر نمازى این دعا را بخوان، بخدا سوگند هیچ مؤمنى این دعا را در پایان نمازش نخواند جز اینکه خداوند گناهان او را بیامرزد هر چند به شمار ستارگان آسمان و قطرات باران، و به تعداد ریگ ریگزارها و ذرّه‏هاى خاک زمین باشد. امیر المؤمنین (ع) به او فرمود: علم آن نزد من است: به خداوند وسعت دهنده و کریم است. آن مرد که حضرت خضر (ع) بود گفت: به خدا سوگند راست گفتى اى امیر مؤمنان، «و بر فراز مرتبه هر صاحب دانشى داناى دیگرى هست».

ترجمه امالى شیخ مفید، ص: 104

/ 0 نظر / 37 بازدید