ابن ملجم مرادی

ابن ملجم مرادی که بنا بر روایات اهل‌بیت (ع) در بین شیعیان به «اشقیاء الاَولّینَ وَ الآخرین» و «اشقی الاشقیاء» معروف است، یکی از سپاهیان حضرت امیرالمؤمنین علی علیه‏السلام بود که بعداً جزو خوارج گردید. وی از اعراب حِمیری و از قبیله مراد بود که با بنی جبله از قبیله کنده هم‌پیمان بودند.[1] برخی نیز او را از قبیله تجوب، یکی از قبایل حمیری و هم‌پیمان قبیله مراد می‌دانند.[2]

وی پس از به خلافت رسیدن علی (ع)، با او بیعت کرد، در جنگ جمل در رکاب انحضرت جنگید و پس از جنگ صفین و پایان حکمیت، به گروهک مزدورخوارج پیوست. آن ملعون در جنگ نهروان در مقابل حضرت علی علیه‌السلام ایستاد وبر رویان حضرت شمشیر کشید.

امام علی (ع) همواره او را قاتل خود می‏خواند تا این‌که روزی ابن ملجم عرضه داشت: یا امیرالمؤمنین اگر چنین شناختی از من دارید، مرا بکشید تا چنین واقعه‏ای پیش نیاید. امام علیه‏السلام در پاسخ او فرمود: «انّه لا یحلّ ذلک أن أقتل رجلاً قبل أن یفعل بی شیئاً؛ هرگز جایز نیست پیش از آن که جرمی از شخصی واقع شود، من او را بکشم.»[3]

به دنبال شکست خوارج در نهروان، سه تن از آنان، بنام‌های، عبدالرحمن بن ملجم، برک بن عبدالله تمیمی و عمرو بن بکیر تمیمی در مکه گرد آمدند و پس از رایزنی بر آن شدند که هم‌زمان، علی (ع)، معاویه و عمرو بن عاص را بکشند. عبدالرحمن کشتن علی (ع) را به عهده گرفت و به کوفه آمد و با یارانش از خوارج دیدار کرد. وی در مواجهه زن زیبارویی به نام قُطام دختر شجنة بن عدی به او دل باخت و از او خواستگاری کرد. زن که پدر و برادرش در نهروان کشته‌شده بودند، این پیشنهاد را پذیرفت و یکی از شرایط ازدواج را کشتن علی (ع) قرارداد[4]

 

امام علی (ع) در آخرین ساعات زندگی به مدارا با ابن ملجم فرزندانش را وصیت فرمود و پس از شهادت امام (ع)، ابن ملجم را برای قصاص نزد امام حسن(ع) آوردند و ایشان نیز با یک ضربۀ شمشیر ابن ملجم را قصاص فرمود و این واقعه در ۲۱ رمضان روی داد.[5]


[1] -طبقات کبری، ج ۳، ص ۳۵

[2] -اسماء المغتالین، ص ۱۱۹

[3] -منهاج البراعه، ج 5، ص 130

[4] -طبقات کبری، ج ۳، ص ۳۵ و ۳۶

[5] -ارشاد، ج ۱، ص ۲۲

/ 0 نظر / 26 بازدید