به نام خداوند بالا وپست                        بگیرم قلم را دوباره بدست

ز عطر رخ خاتم النبیا                            معطر کنم روی قرطاس را

دهن را پر از در وگوهر کنم                     که تا وصف ساقی کوثر کنم

خرد گفت هی هی از این فکر خام               قصیر است پله تا پشت بام

کجا می رسد نردبان خیال                        به بامی که جبریل را سوخته بال

سرم را فکندم ز خجلت به پیش                  دلم بود سرگرم سودای خویش

بیاد آمدم از سلیمان و مور                       که ران ملخ را کشیدی  به زور

به خود گفتم الحال بیدار شو                     نه جای خموشی است هشیار شو

نه بتوان تهی کرد دریا ز آب                     توان تشنگی را نمودن جواب

مبادا کسی در جهان نا امید                      گناهی کبیر است وفعلی شدید

به صد شوق نطقم سخن ساز کرد               در نظم را بر رخم باز کرد

به فکر اوفتادم که تا چون کنم                    چه لعبی از این پرده بیرون کنم

سخن را زهر در به نظم آورم                    بر اوضاع آشفته بزم آورم

چه بزمی که گرید براو روزگار                  چه بزمی که ماند بسی یادگار

چه بزمی که ایران به ماتم نشست           چه بزمی که بر چهره ها غم نشست

چه بزمی که بنگش همه آه بود                   غم و وحشتش تا بر ماه بود

بگویم که این وحشت و غم چه بود                چه تاریخ بود وکجا رخ نمود

شب جمعه وپنجم از ماه دی                        فروزان شد آتش به نیزار ونی

به هشتاد ودوم چه کردید سال                   گلستان خزان گشت و گل پایمال

شبی چون دل کافران تیره تر                     شبی قیر گونه بدون سحر

شبی بود مانند قطران سیاه                       نه سیاره پیدا نه پروین وماه

شبی سخت وتاریک و بی ماه بود                 فقط داور از آن شب آگاه بود

شبی که جهان را به غم در کشید                بسی نو خطان را به دم در کشید

شبی جام غم سوی پیمانه رفت                  به هر خانه بی اذن در خانه رفت

شراب غم انگیز در جام کرد                      غم وحشت وحیرت اعلام کرد

از آن جام و آن می در آن تیره شب             هر آنکس که نوشید بر بست لب

از آن می نگردد کسی هوشیار                    مگر پای میزان پروردگار

بگویم که آن شب کدامین شب است        که دلها در آن شب به تاب وتب است

کجا بذر پاشید و حاصل چه داد                خرابی و کشتار بر جا نهاد

به شهر بم این شب پدیدار شد                   زمین همچه قرطاس طومار شد

به عرض و به طول و دگر جانبین             تکان خورد ولرزید بر خود زمین

سر ساعت پنج وپنجم ز ماه                     نشانید جمعی به خاک سیاه

زن ومرد وکودک در آن شهر بم                 ز هستی کشیدند پا در عدم

ز خواب گران کس نه بیدار گشت                که لرزان در وبام ودیوار گشت

نه دیوار ماند ونه بام نه در                      سراسر شد آن شهر زیر وزبر

قلیلی که بودند بیرون ز شهر                    از آن ورطه بردند جان را به در

چه آن قیر گون شب به پایان رسید              فروزنده اختر ز خاور دمید

ز شهر بم وارگ وتاریخ او                      به جز تل خاکی نبود پیش رو

غمین شد دل هر دل آزرده ای                  عجین گشت هر زنده با مرده ای

چه کردند مر زخمیان را شمار                   شمارش بر آمد دوازده هزار

چه کردیم از کشته ها جستجو                     بسی پرسش وپاسخ وگفتگو

سرانجام این شد که تا سی هزار                  نمودند آن کشته ها را شمار

هنوزم گمانم که بسیار کس                        در آن زیر آوار باشند وبس

برآن شهر گر یک نظر بنگری                     نبینی بجز تل خاکستری

از آن اجتماع وفغان وخروش                     از آن رفت وآمد خرید وفروش

از آن کاخ های بلند ورفیع                        از آن مردهای فهیم وقوی

از آن نو جوانان برکف حنا                        از آن نو عروسان زیبا لقا

از آن کهنه بازار واجناس ها                      از آن نقرهء خام والماس ها

ازآن دفتر و مشق و تدریس خوب            از آن رفت وآمد به شرق و جنوب

ازآن حوزهء بحث وطلاب دین                    از آن گفتگو با همه مومنین

ازآن باغداران باغ سخا                            از آن پیرمردان با عز وجاه

از آن پیشه ورها از آن زارعین                  از آن مستمندان خلوت نشین

از اینها که کردیم اینجا رقم                       وز آنها که افتاده اند از قلم

بجز اشک وآه ودم ودود نیست                 هر آنکس که دیروز می بود نیست

برادر بیا لختی هوشیار باش                  نظر کن به اوضاع و بیدار باش

فلک تا بگردی هلاکت کند                          به یک طرفه العین خاکت کند

به یک شب از این شهر عبرت بگیر              که از اوج قدرت درآمد به زیر

تو هم جز نفس نیستی ای پسر                  ببین تا کی آید زمانت به سر

چگونه بمیری کجا جان دهی                 به حق جان دهی یا به شیطان دهی

خدایا به اخلاص آل عبا                          به آن جیگر پارهء مجتبی

به آن راس پر خون به بالای نی                به اشک یتیمان آن سر ز پی

به آه دل زینب ناتوان                            ببخشا گناهان پیر وجوان

تو هم عزت الله دگر دم نزن                     سخن از بم وناله و غم نزن

طلب کن ز درگاه فرد قدیر                       که آمرزد از ما صغیر وکبیر

 

اثر طبع عزت الله قضوی

در مصائب زلزله شهرستان بم از توابع استان کرمان                                          مورخ 14/10/1382


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


.: Weblog Themes By M a h S k i n:.