اعتراض فرشتگان به خلقت آدم                             

                          

قلم نقش نام جهاندار زد                به نام خداوند دادار زد                                        

جهان آفرین خالق خاک وآب         خداوند این خیمه بی طناب                                  

زمین آفرید وزمان آفرید              زمان ومکان لا مکان آفرید                                  

فرشته در افلاک ایجاد کرد           خداوند یکتا جهاندار فرد                                     

چنان خواست دارای جان آفرین    کند خلق آدم به روی زمین                                  

که ازاو جهانی پدید آورد             هزاران سیاه وسفید آورد                                     

هزاران امیرو هزاران وزیر        هزاران غنی و هزاران فقیر                                    

هزاران مطیع وهزاران مطاع      هزاران شهنشه هزاران گدا                                   

هزاران بود صالح وپارسا           هزاران ستمکار وگم کرده راه                               

ملایک چه گشتند از آن با خبر      به درگاه قدسی نهادند سر                                    

از این امر کروبیان در عجب        تضرع نمودند به درگاه رب                                    

که ای آفریننده ی کائنات              توئی حاکم اندر همه ممکنات                                 

تو را جمله تسبیح گوئیم ما          به روز و شبان به بیگاه و گاه                                   

به سجده گذاریم سر آنچنان          که گویا برون رفته ازتن روان                                  

به حمد و به تسبیح وتجلیل رب      نبندیم لب را نه روز نه شب                                     

چرا خلق انسان که خسران کند     ستم گستری ها به دوران کند                                 

بریزند خون ها به روی زمین       ز کردار خود جمله اندوهگین                                 

ز افساد وکینه ندارند باک             ز اندوه و غم سینه ها چاک چاک                             

تمرد ز فرمان داور کنند               کجا خلقت خویش باور کنند                                   

ز عصیان وکفرانشان باک نیست   چنین کس سزاوار این خاک نیست                         

کسانی بیایند بر روی خاک           که از قتل انسان ندارند باک                                    

نبینند جز خویشتن هیچ را            نپویند ره جز خم وپیچ را                                        

گرفتار هاشان گرفتار تر              ستمکار هاشان ستمکارتر                                       

سزاوار درگاه جان آفرین            نباشد چنین خلق روی زمین                                    

چه اظهار افرشتگان شد تمام       به درگاه دادار عالی مقام                                         

چنین امر شد از جهان آفرین        به خیل ملائک زجان آفرین                                     

                  (قال الحکیم:انی اعلم مالاتعلمون)                                                                  

که ای ساکنان سماوات نور        نداریدبرخلقت ماشعور                                     

من آن دانم از خلقت بو البشر     که هرگز نباشد شما را خبر                                

شما را چه حد است چون وچرا   نباشید مخبر ازاین ماجرا                                    

چه دانید مقصود ازاین خلق چیست  و یا اینکه غواص این بحر کیست                        

فرشته چه بشنید فرمان رب        پی عذر وپوزش گشودند لب                              

که ای آفریننده مهر وماه           همه عذر خواهیم وبخشش تو را                         

ز گفتار خود شرمسار آمدیم        سر افکنده با حال زار آمدیم                               

حکیما قدیرا جهان داورا            فروزنده  مهرا  با  اخترا                                       

زما کوه عصیان وبخشش تو را   همانا ببخشی تو کوهی به کاه                              

ز گفتار خود جمله شرمنده ایم     توئی خالق و ما همه بنده ایم                                

ز مه تا به ماهی به فرمان تو     همه ریزه خوارند بر خوان تو                              

تو هم عزت الله ز عصیان خویش بترس و حذر کن ز یزدان خویش                       

چه فردا برندت به پای حساب      سئوال ار نمایند چه گوئی جواب                           

دراول بپرسند از واجبات           سئوال از نماز است وخمس وزکات                      

پس آنگه بپرسند ارحام را          پدر مادر وخویش واقوام را                                  

هزاران سئوالت بپرسند بکر       که اصلا" یکی را نداری به فکر                             

نگردد اگر لطف دادار یار           همه تیره بختیم و بد روزگار                               

نجاتی نباشد در آن روزگار         مگر عفو و لطف خداوندگار                                 

سخن را سراسر به پایان برم     غلام در خانه ی حیدرم                                        

چه با مهر حیدر روم زیر خاک     ز محشر نباشد مرا هیچ باک                                

الهی به اسماء اعظم قسم          به حق رسول معظم قسم                                     

به حق علی شاه خیبر گشا          به زهرای مرضیه آن پارسا                                   

به حق حسین وبه حق حسن       به اعزاز و اکرام این پنج تن                                  

که بگذر تو از جرم و عصیان ما   به حق  نبی   خاتم    الانبیا                                      

                              پایان                                               

                      عزت الله قضوی


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


.: Weblog Themes By M a h S k i n:.