زمانى که مسلمانان مکه و نواحى اطراف به دستور رسول خدا صلى الله علیه و آله به مدینه هجرت کردند، آشکار بود که شهر امکان پذیرایى از تمامى آنان را ندارد. انصار با ایثار و گذشت، گروه بسیارى از آنان را به خانه‏هاى خود بردند و برخى، دارایى خود را با آنان تقسیم کردند، اما برخى از مهاجران، همچنان بدون سرپناه باقى ماندند. چندى طول کشید تا مسکن و مأوایى بیابند و کارى را پیشه خود سازند و درآمدى به دست آورند.

طلحه انصارى مى‏گوید: هر مهاجرى که وارد مدینه مى‏شد، اگر رفیقى داشت، بر او وارد مى‏شد و اگر کسى را نداشت، در صفّه منزل مى‏گزید. من خود در صفّه اقامت کردم و پیامبر صلى الله علیه و آله روزانه براى ما قدرى خرما مى‏فرستاد.

به هر روى، این دسته از مهاجران فقیر در قسمتى از مسجد که براى آنان در نظر گرفته شده بود، اسکان داده شدند. این محل، سقفى داشت تا آنان از تابش خورشید در امان باشند و بتوانند در سایه آن بیاسایند. برخى از آنان شام را میهمان انصار بودند، اما براى خواب به محل صفّه مى‏آمدند. در بیشتر موارد، مى‏بایست به اندک خوراکى که رسول خدا صلى الله علیه و آله براى آنان مى‏فرستاد و بیش از آن در اختیار آن حضرت نبود، قناعت مى‏کردند. یک بار، یکى از آنان گفت که از بس خرما به ما داده شد، شکممان آتش گرفت!

 

 

 

 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


.: Weblog Themes By M a h S k i n:.