سرزمین منا، که پس از گذشتن از وادى محسِّر آغاز مى‏شود، فاصله‏اى به طول حدود 5/ 3 کیلومتر و عرض تقریبى پانصد متر، میان دو کوه ممتد قرار دارد و انتهاى آن به مکه ختم مى‏شود. حدود منا نیز با تابلوهایى مشخص شده و در مسیر مکه، جمره عقبه، حد منا به حساب مى‏آید.

منا جایى است که حجّاج از روز دهم تا دوازدهم- و برخى تا روز سیزدهم- در آن مى‏مانند. قسمت پایانى منا؛ یعنى عَقَبه، جایى است که نخستین بار مسلمانان یثرب درآنجا با رسول خدا صلى الله علیه و آله بیعت کردند و بیعت آنها با نام «بیعة العقبه» شهرت یافت. در این باره، ذیل مدخل مسجد البیعه سخن خواهیم گفت. دورترین قسمت آن به مکه، وادى محسِّر است که میان مزدلفه و منا قرار دارد و محلى است که گفته مى‏شود سپاه ابرهه در آنجا گرفتار عذاب الهى شدند.

گفته‏اند کلمه «منا» بر گرفته از این سخن امام رضا علیه السلام است که فرمود: منا را از آن جهت «منا» خوانند که جبرئیل به ابراهیم گفت: «تَمَنَّ عَلَى رَبِّکَ مَا شِئْتَ»

 «هرچه از خداوند مى‏خواهى، آرزو کن.» ابراهیم از خداوند خواست به جاى ذبح فرزندش، قوچى را بفرستد تا به عنوان فدیه اسماعیل، آن را ذبح کند و خداوند آرزوى او را برآورده کرد.

کار اصلى حُجّاج در منا، چنان است که در روز دهم، ابتدا جمره عقبه را رمى‏ مى‏کنند. پس از رمى، «قربانى» و سپس «حَلْق» یا «تقصیر» انجام مى‏شود و بدین ترتیب از حالت احرام بیرون مى‏آیند. آنان موظفند در روز یازدهم و دوازدهم هر سه جمره- اولى، ثانیه و عقبه- را رمى کنند و به علاوه شبها را- به تفصیلى که در مناسک آمده است- در منا بیتوته کنند. اینها اعمالى است که از پیش از اسلام در حج وجود داشته و آغازگر آن ابراهیم بوده است.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


.: Weblog Themes By M a h S k i n:.