بلبلی درشاخ گل جا کرده مست                      باغ  وبستان وگل او رازیردست

گاه در  پروازو گاهی  در  نوا                       چه چها میزد  بروی   شاخه ها

گرم صحبت بود با گلهای باغ                        باغ خالی از وجود کبک وزاغ

همچنان که گرم درپرواز بود                        باغ  گل شوریده   گرم  رازبود

ناگهان برجغدی   افتادش نظر                       دید   بر ویرانه ای   کرده  مقر

سرفرو برده بزیر بال خویش                        گرم سودای خودواحوال خویش

بلبل  امد در کنارش ان زمان                        گفت  ای  یار غریب  ومهربان

این همه  باخویش در جنگی چرا                        فصل فروردین تودلتنگی چرا؟

ازچه بیزاری توازبستان وباغ                       بهرچه داری به ویران اشتیاق

پربکش شاخ درختی برگزین                        نعمت بستان  و باغ و لاله بین

زاغ وکبک وطوطی ومرغان نگر                      سرو وسنبل لاله و ریحان نگر

تابه کی باید به ویران جاگرفت                      یکّه   و تنها چرا مأوا   گرفت

عاقبت  ویرانه  ویرانی   بوَد                        آخرِ عمرت   پشیمانی     بوَد

جغد از بلبل  شنیداین راز را                        پس   برآورد  ازجگر آواز را

باسفیر  دلخراش آن جغد زار                       گفت ای بلبل زمانی گوش دار

بلبلا  ویرانه مأوای من است                        بهترازویرانه کی جای من است

گوئیا  نشنیده ای  این  ماجرا                        یا  ندانی   قصۀ    ویرانه    را

چون حسین ابن علی درخون طپید                  اهلبیت    او   بشام   غم  رسید

                      زینب نالان به ویران جاگرفت                         سیل اشکش دامن صحراءگرفت

                      درخرابه عابدین فرمود  جاه                         چارمین   اختر  زبرج      انّما

درخرابه   نکتهای  مبهم   است                     اولش غم انتهایش ماتم است

چون رقیه جان درآن ویرانه داد                      بریزید و آل سفیان  لعن   باد

طشت زردراین خرابه جاگرفت                  نورازرأس حسین بالا گرفت

با  رقیّه   زینب خونین      جگر                 گفت مقصودت بوَد این طشت زر

چون بطشت زربدیدآن رأس پاک                صیحه زد افتاد بیجان روی خاک

حال حق  دارم  که چشمی ترکنم                عُمرخودرامن به ویران سرکنم

باغ وبُستان از توای شوریده حال               من به ویرانه روم بی قیل وقال

عزت اله   نغمه   را خاموش کن                داستان  جغد و بلبل  گوش  کن

چشم   دل  را  باز  اندر  شام کن                بی  تأمل  داخل  ویرانه      شو

پیکر  بنت الحسین  آن   مه جبین                مانده بی غسل وکفن روی زمین

 اثرطبع شاعر اهلبیت (ع)حاج عزت اله قضوی ازدهستان فرسش



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


.: Weblog Themes By M a h S k i n:.