گروهى از صحابه خدمت پیامبر رسیدند و عرض کردند یا رسول اللّه نظر خود را در مورد شراب بیان فرما، چرا که شراب عقل را زائل و مال را نابود مى‏کند. در پاسخ آنان آیه دویست و نوزده بقره نازل شد: «یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِما إِثْمٌ کَبِیرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَکْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما» از تو درباره شراب و قمار مى‏پرسند بگو در آنها گناهى بزرگ و سودهایى نیز براى مردم است ولى گناه آنها از سودشان بیشتر است. بعدها گروهى در میهمانى عبد الرحمن بن عوف شراب نوشیده و مست شدند، سپس برخى مشغول نماز گردیدند و یکى از آنان سوره کافرون را در نماز خود این گونه خواند: «قل یا أیّها الکافرون أعبد ما تعبدون». پس از این واقعه آیه چهل و سه نساء فرودآمد: «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَقْرَبُوا الصَّلاةَ وَ أَنْتُمْ سُکارى‏» اى کسانى که ایمان آورده‏اید در حال مستى گرد نماز نروید. پس از این ماجرا شرابخوارى خیلى کم شد تا آنکه گروهى از انصار همراه سعد بن ابى وقاص در جلسه‏اى شراب نوشیدند و در حال مستى به تفاخر پرداختند. سعد شعرى در هجاى انصار خواند و کار به درگیرى کشید، پس از آن شکایت نزد رسول خدا بردند. آنگاه آیه نود مائده نازل شد: «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَیْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّیْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ» اى کسانى که ایمان آورده‏اید شراب و قمار و بت‏ها و تیرهاى قرعه پلیدند و از کار شیطان‏اند، پس از آنها دورى گزینید.

در تاریخ تحریم نهایى خمر اختلاف زیاد است، مشهور آن است که تحریم نهایى خمر هم زمان با جنگ بنى نضیر بوده است. از آنجا که شرابخوارى در بین عرب‏ها رایج و نفع تجارى آن نیز زیاد بود تحریم دفعى آن بر آنان سخت و دشوار مى‏نمود، به این لحاظ حرمت آن به تدریج تشریع شد. هر چند   وقتى اعشى براى پذیرش اسلام به مکه آمد به او گفتند محمد شراب را تحریم کرده، استفاده مى‏شود که شراب در همان اوایل بعثت هم نوعى مذمّت و حرمت داشته است.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


.: Weblog Themes By M a h S k i n:.