ضدّ ریا اخلاص است، و آن عبارت است از پاک و خالص ساختن قصد و نیّت از غیر خدا. پس هر که از روى ریا طاعت کند مطلقا ریاکار و مرائى است، و اگر کسى طاعتى را بجا آورد و قصد قربت داشته باشد و لیکن با آن غرضى دنیوى بیامیزد عملش مشوب و غیر خالص است، مثل اینکه در روزه قصد فایده از پرهیز داشته باشد، یا براى خلاصى از خرج برده یا بد خلقى او وى را آزاد کند، یا در حج قصد صحّت مزاج یا خلاصى از بعضى از گرفتاریهاى وطن و شرور بدخواهان داشته باشد، یا در تعلّم علم قصد برترى و عزت در میان مردمان یا سهولت طلب مال، یا در وضو و غسل قصد خنک شدن یا پاکیزگى، یا در صدقه دادن قصد رهائى از اصرار و ابرام سائل داشته باشد. بنابراین در این گونه موارد انگیزه طاعت تقرب است و لیکن بعضى از خواطر و اندیشه‏ها اضافه مى‏شود و عمل او را از اخلاص خارج مى‏کند و مشوب مى‏سازد. پس اخلاص آنست که عمل از همه این شائبه‏ها، زیاد یا کم، خالى باشد. و مخلص کسى است که عملش فقط براى تقرّب به خداى سبحان باشد، بدون قصد و نیّت دیگر.


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها:


.: Weblog Themes By M a h S k i n:.